บทที่ 10 พ่อของเจ้าแฝด

ร่างสูงสวมแว่นกันแดดสีดำยืนอยู่อีกฟากของถนน สายตาทอดมองไปยังรั้วประตูโรงเรียนเอกชน มองหญิงสาวร่างเพรียวที่ทำหน้าที่แม่มารอรับลูกชายทั้งสอง

“แม่มุก” เมฆกับหมอกวิ่งเข้ามากอดคนเป็นแม่ที่อ้าแขนรอรับอยู่ก่อนหน้า แล้วหอมแก้มกันและกันด้วยความคิดถึง

“คิดถึงคนเก่งจังเลย วันนี้มีการบ้านกันไหมคะ”

“วันนี้ไม่มี...